Liefdesnacht
Wanhopige geur die zoet als van sandelhout
Droomerig lauw de lippen overspeelt:
Waar vind ik 't koel gestolde zinnebeeld
Dat in uw stroomen zich nog bovenhoudt?
De moeder bracht mij ver op reis, want nu
Verdwijn ik in vergankelijke tropen,
In teed'ren middengordel, zinloos luw...
Daar komt een zin de polen afgeslopen:
Verdringende dien geur van sandelhout
Slaat 'n ijskorst splitsend om ons neer;
Onze adem wordt daar in dien hoek vreemd koud
Bevroren tot een wieg, een witten speelgoedbeer.
(Uit Vrouwendienst, Nijgh & Van Ditmar 1987)
Madonna met de valken
De moord
LXI
Onzichtb're wanden van mijn kerkernacht,
Omvang mij met uw donkere deernis,
Beschut mijn ziel, die heel mijn wereld is,
Tegen een wereld die naar inbreuk tracht.
Wordt het te eng in mijn gevangenis,
Dan doe 'k u deinen op mijn ademkracht:
Beurt'lings verruimt gij u tot sterrenpracht
Of krimpt ineen tot de allersmalste nis.
Zoo adem ik als machtig moordenaar,
Wiens borst 't heelal torst dat hij pas beroofd heeft
En vonken aanblaast tot een nieuw heelal.
De sferen schikken zich naar zijn gebaar,
En God weet niet hoe Hij nog scheppen zal
Nu de eenling gloeit van 't vuur dat hij gedoofd heeft.
|
